Rozdział 23

... a tam przeżyłam SZOK! Cały mój pokój był w płatkach róż, a na stole stał wielki bukiet kwiatów!! podeszłam do łóżka, na którym leżały 3 herbaciane róże (moje ulubione kwiaty) Wzięłam jedną z nich i powąchałam ją z wielkim uśmiechem na twarzy. Ciekawe kto to wszystko zrobił? I jak wszedł do mojego pokoju? Balkon? Ale tylko Jack umie się na niego wspinać! To nie mógł być Brewer.

Mam nadzieję, że Kim się spodoba! Musimy porozmawiać. Teraz kiedy jestem gotowy wyznać jej miłość ona mnie unika!! Może to i lepiej? Nie!! Ja ją kocham i wiem, że nie wytrzymam bez niej sekundy dłużej!
Właśnie weszła do pokoju. Chyba jej się podoba! O tak! Taniec szczęścia!! Zacząłem tańczyć, a za chwilę dostałem sms-a od Kim.

"Co ty odwalasz?"

                     Kim :**

Ona mnie widzi?! No tak, to chyba logiczne, że skoro ja widzę ją ze swojego okna to ona widzi mnie ze swojego. Widzę jak się śmieje! Od rana nie widziałem jej uśmiechu! Mój taniec szczęścia chyba na nią podziałał. Może w końcu uda mi się z nią porozmawiać. Wybiegłem z domu nawet nie odpisując na wiadomość od Crawford. Byłem zbyt szczęśliwy, za bardo się spieszyłem! Nie chciałem tracić czasu więc po prostu wspiąłem się na balkon. Kim właśnie rozmawiała przez telefon. W pewnym momencie się odwróciła. Na mój widok promiennie się uśmiechnęła. Otworzyła drzwi balkonowe i gestem pokazała, żebym wszedł do środka. Rozłączyła się i rzuciła telefon na łóżko i spytała.

Kim: Co cię do mnie sprowadza?

Jack: Sądziłem, że nie będziesz chciała ze mną gada - powiedziałem zdzwiony.

Kim: Też tak myślałam, ale zrozumiałam, że to był mój błąd. Nie twój.

Jack: Jaki błąd ty tylko powiedziałaś, że... - przerwała mi.

Kim: Że jesteś najprzystojniejszym chłopakiem na świecie? Na początku chciałam cię unikać, zerwać kontakt  z przyjaciółmi, ale  nie wytrzymałabym bez was. Zachowujmy się tak jakby nic się nie stało, dobrze?

Jack: Dobrze! - Mogę się tak zachowywać, ale to nie znaczy, że przestanę o tym myśleć. Że przestanę myśleć o niej. - Wiesz może kto obsypał twój pokój kwiatami?

Kim: Nie mam pojęcia!!

Jack: A ja wiem!

Kim: Proszę nie mów, że to byłeś...

Jack: Tak Kim! To byłem ja! Chciałem ci w ten sposób podziękować.

Kim: Zawalając mój pokój toną róż?

Jack: Jeśli ci się nie podoba to...

Kim: Nie! Jest przepięknie! Chcę tylko wiedzieć czemu to zrobiłeś!!

Jack: Z dwóch powodów. Chciałem ci podziękować za to, że odrzuciłaś szansę występu na turnieju... dla mnie.

Kim: Kto powiedział, że zrezygnowałam dla ciebie?

Jack: To nie zrobiłaś tego dla mnie?

Kim: Oczywiście, że dla ciebie! Tylko się z tobą droczę. A jaki był drugi powód?

Ująłem jej dłoń i zacząłem mówić. Z każdym słowem byłem coraz bardziej pewny, że chcę to zrobić!

Jack: Chciałem ci to od dawna powiedzieć, ale nigdy nie byłem w stanie tego z siebie wydusić. Dzięki Rudy'emu zrozumiałem, że muszę to zrobić nawet jeśli stracę cię na zawsze. Kim ja cię... - przerwał mi dźwięk otwieranych drzwi. Do pokoju wpadła Grace.

Grace: Kim to pra.. - urwała w połowie zdania, bo zobaczyła mnie trzymającą rękę Kim. Momentalnie ją puściłem. - Czy ja w czymś nie przeszkodziłam?

Jack: Nie no coś ty! Tylko rozmawialiśmy - powiedziałem zestresowany - Pa!! - Zdenerwowany wbiegłem na balkon i wyskoczyłem.

Kim: Boże, Jack nic ci nie jest?

Jack: Wszystko w porządku!

Grace: A wyskoczyłeś z powodu?

Jack: Yyy.. bez powodu! - po 30 sekundach byłem w swoim pokoju, waliłem się książką w głowę i wołałem: Głupi! Głupi! Głupi!

Jaki ze mnie idiota! Nie mogłem wyjść drzwiami? Musiałem wyskoczyć? Za dużo czasu spędzam z Jerry'm.

Grace: Co mu się stało?

Kim: Nie wiem, po prostu gadaliśmy!

Grace: Gdybyście po prostu gadali to on nie trzymałby cię za rękę i nie wyskoczyłby w panice! Coci powiedział?

Kim: Nic takiego!!

Grace: Kim!! - powiedziała i spojrzała na mnie wzrokiem, którego ni znoszę.

Kim: Dobra powiem ci. Tylko przestań się tak na mnie gapić.

Grace: Wyćwiczyłam to spojrzenie! To opowiadaj!

Kim: Powiedział, że to on obsypał cały mój pokój kwiatami z dwóch powodów. Chciał mi podziękować i..

Grace: I?

Kim: Zaczął mówić, że dzięki Rudy'emu zrozumiał, że musi mi coś powiedzieć nawet jeśli straci mnie na zawsze. Skończył na słowach "Kim ja cię..." a wtedy weszłaś ty.

Grace: Kim jestem najgorszą przyjaciółką na świecie.

Kim: Wcale nie!!

Grace: Ja zepsułam najpiękniejszą chwilę w twoim życiu!

Kim: Grace, on pewnie chciał mi powiedzieć, że mnie lubi czy coś w tym stylu!

Grace: Czy ty na serio nie widzisz co tu się przed chwilą stało? Jack chciał ci wyznać miłość!!

Kim: Ale on nic do mnie nie czuje!

Grace: Kim, Jack nie może oderwać od ciebie wzroku, 2 razy prawie się pocałowaliście i.. sama zobacz. Twój pokój jest cały w płatkach róż. Przyjaciel nie zrobiłby czegoś takiego! - Po jej słowach, zarumieniłam się - Spójrz mi w oczy i powiedz, że Jack cię nie kocha.

Kim: Grace ja sama nie wiem. I może to nie najlepszy moment, ale my się.. ten.. no.. Prawie pocałowaliśmy się 4 razy.

Grace: Zabiję tego matoła. który wam przerwał!! - powiedział z mordem w oczach.

Kim: Zabijesz swojego chłopaka?

Grace: To był Jerry? Oszczędzę go! Na razie! Ale powiedz mi, czy teraz wierzysz w to, że Jack cię kocha?

Kim: Wiesz...

Grace: Cztery razy!!!

Kim: Ty na serio myślisz, że on mnie kocha?

Grace: Jestem tego pewna!

Kim: Myślisz o tym samym co ja? - po chwili piszczałyśmy i skakałyśmy po całym pokoju!

Już czas, żeby świat dowiedział się o moich uczuciach!

***

Zacznę od.. I jak podobał wam się "Spyfall"?? Mnie bardzo!! Rozdział dedykuję wszystkim czytelniczkom!!