Rozdział 27

Trening trwał już 10 minut, a ja ciągle siedziałam w szatni. Grace została ze mną, żeby dotrzymać mi towarzystwa. 
Grace: Kim jeśli ciągle myślisz czemu Jack został to po prostu go zapytaj! - westchnęła.
Kim: Ale... pomyśl przecież to jest JAPONIA! Dlaczego on nie wyjechał!!
Grace: Bo cię kocha!!!!
Kim: On mnie nigdy nie kochał!
Eddy: Kim, Kim, Kim.
Jerry: Kiedy ty to w końcu zrozumiesz?
Milton: Jack jest w tobie szaleńczo zakochany.
Kim: Co wy tu robicie?! - co oni tu robią? Przecież to jest DAMSKA szatnia!!
Jerry: Yyy.. stoimy?
Grace: Ale co robicie TUTAJ?
Eddy: Yyy.. stoimy?
Kim/Grace: Mamy na myśli to co robicie w DAMSKIEJ SZATNI!!
Milton: Yyy.. stoimy?
Kim/Grace: Ughh.. WYNOCHA! - krzyknęłyśmy jednocześnie i wypchnęłyśmy chłopaków za drzwi.
Kim: Myślisz, że coś słyszeli?
Grace: Cóż.. biorąc pod uwagę to, że stali tu jakieś 10 minut, a my wrzeszczałyśmy jak jakieś wariatki to.. jak sądzisz? - powiedziała z irytacją w głosie.
Kim: Masz rację. Ale wciąż nie rozumiem dlaczego Jack odrzucił taką szansę.
Grace: Kim, to jest oczywiste. Odrzucił ją dla CIEBIE.
Kim: Coś nie wierzę.
Grace: To uwierz! Ile razy mamy ci jeszcze powtarzać! Dziewczyno on cię kocha! Ty kochasz jego więc na co czekacie! Za długo tkwicie na stacji "Przyjaźń".
Kim: I jeszcze długo sobie na niej będziemy tkwić. - powiedziałam wychodząc z szatni.

Oczami Grace

Kim wyszła z szatni. Operacje " Połączyć naszych przyjaciół, którzy są w sobie zakochani, i którzy o wiele za długo zwlekają z wyznaniem swoich uczuć" czas zacząć.
Grace: Następnym razem ja wymyślam nazwę - mruknęłam i ruszyłam na swoje stanowisko. Wyjęłam łoki toki i czekałam na sygnał.
Jerry: Orzeł do bazy. Orzeł do bazy. Czy Kim zbliżą się do wyznaczonego celu?
Grace: Baza do orła. Cel nadchodzi. Ktoś wie czy Jack jest na sali treningowej?
Milton: Geniusz do bazy. Jack właśnie wkroczył na teren operacji.
Jerry: Milton masz inny pseudonim.
Milton: Pseudonim, który mi wymyśliłeś jest beznadziejna.
Jerry: Wcale nie!
Milton: Mnie jakoś nie przekonała. - i w tej chwili zaczęli się sprzeczać. Po 5 minutach stanowili poważne niebezpieczeństwo misji.
Grace: Dość! Milton masz używać pseudonimu, który otrzymałeś na czas operacji. A teraz przestać się kłócić, bo misja nie dojdzie do skutku!
Milton: Dobra. Mama jednorożec melduje przybycie Jack'a.
Grace: Sprawdźcie czy wszystko w porządku.
Eddy: Tu tata jednorożec. Wszystko idzie zgodnie z planem.
Grace: Wspaniale! Zaczynamy!


Dziwne. Czemu w dojo nikogo nie ma?
Kim: Eddy? Jerry? Rudy? Ktokolwiek? - w odpowiedzi usłyszałam tylko głuchą ciszę. Nagle ktoś mnie przytulił. Powoli się odwróciłam. - Jack! Nie rób tego więcej!
Jack: Mam cię więcej nie przytulać?
Kim: Nie, masz mnie więcej nie zachodzić od tyłu.
Jack: Ale ja tak to lubię.
Kim: Ale ja nie! - pewnie teraz zaczęlibyśmy się kłócić gdyby nie to, że ktoś mnie popchnął. Na szczęści wpadłam w objęcia Jack'a.
Jack: Kimmy nic ci nie jest?
Kim: Nie, nic.
Jack: Co się w ogóle stało?
Kim: Ktoś mnie popchnął.
Jack: Ale tu nikogo nie ma! - zdziwił się. - nikogo tu nie ma - szepnął jakby.. zadowolony?
Kim: Tak i co z tego? - spytałam i spojrzałam mu w oczy. Teraz już wiedziałam o co mu chodzi. Jack zaczął zbliżać się do mnie, a ja do niego. Długo czekałam na ten moment. Nareszcie jesteśmy sami. Stykamy się nosami i pochylamy do pocałunku... Nagle do dojo wparował Rudy.
Szybko oderwaliśmy się od siebie. Nawet nie zauważyłam kiedy wybiegłam z dojo, a Jack pobiegł do szatni
.

Grace: Rudy!! - krzyknęła wściekła. - Czy pamiętasz jaki był plan?
Rudy: Jaki plan?
Jerry: Nasz plan!
Rudy: Och..
Jerry: Czyli co? Operacja "Połączyć naszych przyjaciół, którzy są w sobie zakochani, i którzy o wiele za długo zwlekają z wyznaniem swoich uczuć" nie wypalił.
Eddy: I po co ja wychodziłem z domu?
Milton: Dzięki Rudy! Jutro mam test z biologii i jeżeli obleję to będzie twoja wina!
Rudy: Nie obwiniaj mnie Milton! Zapomniałem o operacji "Połączyć naszych przyjaciół, którzy są w sobie zakochani, i którzy o wiele za długo zwlekają z wyznaniem swoich uczuć". A teraz mamo jednorożec wybacz, ale muszę pomóc Tootsie wykąpać Phila. - powiedział i odszedł.
Grace: Ughh... Chodźcie! Ja mam plan i nie spocznę dopóki nasi przyjaciele nie staną się parą!! - odparła i pociągnęła chłopaków za sobą.

♥ Kim ♥
 Następny dzień. Dojo.

Kim: Nie sądzisz, że Grace jakoś dziwnie się zachowuje?
Jack: Tak! Jerry'emu też odbija! - kiedy napotkał moje zdziwione spojrzenie, dodał. - No wiesz! Bardziej niż zwykle!!
Kim: Jak myślisz o co im cho... - przerwałam, bo do dojo weszła moja przyjaciółka ze swoim chłopakiem. - Cześć Grace!
Grace: Hej Kim! - powiedziała i odciągnęła Jerry'ego na bok.
Kim: Nie sądzisz, że oni nas unikają?
Jack: Jestem tego pewny! Chciałbym tylko wiedzieć czemu.
Kim: Ta ja też!
Rudy: Dobra kochani idźcie się przebrać! Za chwilę zaczyna się trening.
Poszłam do szatni, ale w połowie drogi się poślizgnęłam. Na pewno bym się przewróciła gdyby nie Jack, który złapał mnie w ostatnim momencie.
Kim: Dzięki - powiedziałam przygryzając dolną wargę.
Jack: Nie ma za co - uśmiechnął się. Nasze twarze zaczęły dzielić milimetry. W oczach szatyna zobaczyłam dziwny błysk. - Nareszcie. - stykaliśmy się nosami i powoli zmniejszaliśmy odległość, która nas dzieliła. Już tak mało brakuje. Czy tym razem nikt nam nie przeszkodzi? Chyba tak. Przecież nikt nas nie widzi.
A jednak. Musiałam usłyszeć cudowny głos Jerry'ego.
Jerry: Yo, przesuń się Eddy, bo nic nie widzę! - przyzwyczaiłam się już do tego, że ktoś zawsze nam przerywa. I że to zawsze jest Jerry, ale mimo to i tak zawsze z Jack'iem reagujemy tak samo. Czyli jak najszybciej się da opuszczamy pomieszczenie. Tak było też tym razem. Kiedy znikałam w drzwiach szatni usłyszałam jeszcze głos swoich przyjaciół.
Grace: Jerry! Było tak blisko!
Milton: No właśnie!
Eddy: Po co ja wylałem wodę na tą podłogę?
Rudy: Czasami myślę, że jednorożce pożarły ci mózg!
Kim: To by wiele wyjaśniało - mruknęłam i zamknęłam drzwi.
Dobra to się robi coraz dziwniejsze. W ciągu tego tygodnia chyba z 10 razy "tajemniczo" wpadałam na Jack'a i za każdym razem prawie się pocałowaliśmy. Tym razem przerywali nam kolejno wszyscy nasi przyjaciele... i Donna. Nie rozumiem tego. Przecież to niemożliwe, żebym tyle razy przypadkowo się potknęła albo poślizgnęła. Oni coś knują! A ja dowiem się co!

Wieczorem

Siedziałam na łóżku i oglądałam kolaż zdjęć naszej paczki. Pamiętam kiedy je robiliśmy. Dobrze się przy tym bawiliśmy.

 

Większość to zdjęcia z Jack'iem. Na samo wspomnienie o tym, uśmiechnęłam się.

Nagle usłyszałam dzwonek mojego telefonu. To Jack.

Kim: Hej Jack!

Jack: Cześć Kim! Znowu oglądasz nasze zdjęcia?

Kim: Skąd wiesz?
Jack: Przeczucie?
Kim: Ta, coś nie wierzę!
Jack: A uwierzysz jeśli powiem, że mam dla ciebie niespodzinkę?
Kim: Może... Jaką?
Jack: Odwróć się! - powoli się odwróciłam i zobaczyłam Jack'a, który stał na balkonie... z gitarą?
Kim: Co ty tu roisz? - powiedziałam otwierając drzwi.
Jack: Niespodzianka - odparł przyciągając mnie do siebie. - Usiądź. - patrzył jak siadam, a później zrobił to samo. - Posłuchaj. - powiedział, zaczął grać na gitarze i śpiewać... moją piosenkę?
Przypomniałam sobie słowa i zaczęłam śpiewać razem z nim.

 

Kiedy skończyliśmy położyłam mu głowę na ramieniu i razem wpatrywaliśmy się w gwiazdy na niebie.

Kim: Skąd znasz słowa mojej piosenki?

Jack: Twojej?

Kim: Powiedziałam mojej? - przytaknął. - Ja.. ten.. miałam na myśli..

Jack: Nie musisz się tłumaczyć. Wiedziałem.

Kim: Skąd?

Jack: Śpiewanie w parku jeśli chcesz, żeby nikt cię nie usłyszał to nie najlepszy pomysł.

Kim: To byłeś ty?

Jack: Może...

Kim: Czekaj!

Jack: Co?

Kim: Dlaczego zaśpiewałeś mi tą piosenkę?

Jack: A dlaczego ty ją napisałaś?

Kim: No wiesz..

Jack: Ja też cię kocham! - powiedział i złapał mnie za rękę i wstał. - Czy uczynisz  mnie najszczęśliwszym chłopakiem na świecie i zostaniesz moją dziewczyną?

Kim: A jak myślisz? - zapytałam wstając. Zarzuciłam mu ręce na szyję, a on przyciągnął mnie do siebie. Stykaliśmy się czołami.

Jack: No nie wiem.

Kim: Ale ja tak - powiedziałam i zaczęłam się do niego przybliżać. - I chce, żebyś wiedział, że się zgadzam. - odparłam uśmiechnięta.
Jack: Naprawdę?
Kim: Naprawdę. - teraz byliśmy BARDZO blisko siebie. Czułam, że tym razem się uda. Bo kto niby wpadłby nagle do mojego pokoju i zniszczył taką chwilę?
Jack: Jeśli tak to chyba mogę zrobić to - powiedział i pochylił się, żeby mnie pocałować...
W tym momencie do mojego pokoju wpadła mama.
Kim: Mamo!
Pani C: Czy ja w czymś nie przeszkodziłam? - zapytała uśmiechając się.
Kim: Nie, nie nie, nie! - powiedziałam spanikowana. Nagle Jack odchylił się trochę do tyłu i spadłby gdyby nie chwycił się barierki. - Jack!
Jack: Nic mi nie jest.
Kim: Jesteś pee... - przerwałam, bo Jack spadł i pociągnął mnie za sobą. - Jack!
Jack: Chyba nie uderzysz swojego chłopaka?
Kim: Nie, nie uderzę, ale zrobię to - powiedziałam i pocałowałam go w policzek.
Jack: Chyba będziemy musieliśmy częściej spadać z balkonów.
Kim: Chyba tak!
Podniosłam się, ale Jack znowu mnie do siebie przyciągnął.
Jack: Za to, że mnie nie wciągnęłaś będziesz musiała ze mną spędzić cały wieczór.
Kim: To ma być kara?
Jack: Masz rację to nie jest kara. Ale wiem co będzie idealną karą dla ciebie!
Kim: Serio, co?
Jack: Zamknij oczy! - spojrzałam na niego podejrzliwe. - Spokojnie! Nic ci nie zrobię.

Blondynka zamknęła oczy, a szatyn zaczął się do niej zbliżać. Teraz mieli większe szanse, bo w końcu nikt ich tu nie widział. Już był tak blisko, ale oczywiście coś musiało im przerwać. Spryskiwacze ZNOWU włączyły się w takim momencie! Kim, która już wcześniej odkrył zamiar chłopaka teraz otworzyła oczy i tylko się zaśmiała.
Kim: Nie martw się!
Jack: Ja się wcale nie martwię!
Kim: Czyżby?
Jack: Ujmę to tak.. - powiedział i po raz kolejny spróbował pocałować blondynkę lecz tym razem do ogrodu wpadał Jerry i krzyknął.
Jerry: Whoo! Cześć ludzie! Jack wszędzie cię szukałem! Gdzie ty byłeś?! Chwila... - powiedział i spojrzał tajemniczo na swoich przyjaciół, którzy natychmiast się od siebie odsunęli. - Czy ja wam w czymś nie przeszkodziłem.
Kim/Jack: Nie!!
Jerry: Naprawdę?
Kim/Jack: Taaak - odpowiedzieli przeciągając samogłoski.
Jerry: Okeeey, to Jack nauczysz mnie jak się wiąże sznurowadła?
Jack: Nie dzisiaj!
Jerry: Jak chcesz! Ale jeśli jeszcze raz się przewrócę próbując cię znaleźć to wiedz, że to twoja wina! - odparł urażony i wyszedł.
Jack: To na czym sko... - Brewer przerwał widząc, że Crawford się podnosi.
Kim: No chodź - powiedziała i podała mu rękę.
Jack: Tylko jeśli.. - nie musiał kończyć Kimberly doskonale wiedziała o co mu chodzi. Szybko pocałowała chłopaka w policzek i po raz kolejny wstała. - Eghem - Crawford westchnęła i znowu pocałowała go w policzek. - No to ja rozumiem.
Kim: Nie przyzwyczajaj się! - zawołała i zaczęła uciekać. Wiedziała, że Brewer pewnie teraz ją goni.
Odwróciła się i nikogo nie zobaczyła. Rozejrzała się, ale nigdzie nie widziała Jack'a. Teraz zaczęła panikować. - Jack! JACK! - Nagle ktoś złapał ją w talii. - Jack - odetchnęła. - Miałeś mnie już więcej nie straszyć! - powiedziała i uderzyła go lekko w ramię.
Jack: Jak ja cię dobrze znam.
Kim: Co..?
Jack: Nie zapominaj, że jako twój chłopak mogę robić tak! - uśmiechnął się i przytulił dziewczynę.
Kim: Wiesz, że jako przyjaciele też się dosyć często przytulaliśmy?
Jack: Może... Ale pamiętaj o swojej karze!
Kim: O jakiej ka..? Aaa. Nigdy nie sądziłam, że to powiem... ale cieszę się z te kary.
Jack: No ja myślę!
Para spędziła w swoim towarzystwie wspaniały wieczór. Oboje byli pewni, że tego dnia nie apomną do końca życia...

***

Tak wiem! Nudny i beznadziejny, nie musicie mi tego mówić! Ale... ludzie cieszmy się! KICKA MAMY :**