Rozdział 1

Rozdział 1

Kimberly Crowford powoli kierowała się w stronę szkoły. Wiedziała, że nie może sobie pozwolić na kolejne spóźnienie. Rozmyślając tak przyspieszyła kroku. W połowie drogi usłyszała jak ktoś woła jej imię. Nie musiała się odwracać, wszędzie rozpoznałaby ten głos. To Jack, jej najlepszy przyjaciel.

Jack: Kim, Kim zaczekaj!!!

Stanęłam i poczekałam aż chłopak mnie dogoni. Kiedy był już spojrzałam na zegarek . O nie!! Za 5 minut dzwonek. Pan Thomson mnie zabije.

Kim: Jack jeśli chcesz jeszcze żyć radzę się pospieszyć.

Jack: A co chcesz mnie zabić?? - spytał ze śmiechem.

Kim: Nie, ale pan Thomson z chęcią to zrobi, jeżeli znowu się spóźnisz.

Jack: Oj tam, oj tam!

Kim: Jack!!!!

Jack: No dobra, nie spóźnimy się.

Kim: Dziękuję!

Jack: Pod jednym warunkiem.

Kim: Jakim??

Jack: Wskakuj!

Kim: Co? - nie rozumiałam o co mu chodzi dopóki się nie odwrócił. Teraz już wiem co ma na myśli. Wskoczyłam mu na barana, nogi oplotłam wokół jego bioder i mocno się do niego przytuliłam. Jack zaczął biec w kierunku szkoły, a ja śmiałam się jak opętana. Ludzie, których mijaliśmy dziwnie się na nas patrzyli. No tak, przecież musieliśmy głupio wyglądać!! Zbliżaliśmy się do miejsca w którym miały się zacząć nasze tortury.

Oczami Jerry'ego

Siedziałem sobie na placu przed szkołą z Miltonem i Eddy'm. Jack pewnie jak zwykle się spóźni i wyląduje w "Klubie Jerry'ego" Whoo! Za chwilę dzwonek, a Kim też nie ma. Dziwne ona nigdy się spóźnia. Chwilaa, ja myślę. Dooobra robi się coraz dziwniej. O!! Ktoś biegnie z jakąś laską i niesie ją na barana. Whoo!! Przecież to Kim i Jack. Szturchnąłem Miltona i powiedziałem.

Jerry: Yo, Milton patrz tam - I  wskazałem na Jack'a i Kim

Milton: Orzesz ja cię kręcę, przecież oni nie zdążą na zajęcia!

Przejechałem sobie ręką po twarzy. Jak można być tak nieogarniętym?? Się pytam ja jak?

Wracamy do Kim =D

Jack biegł i biegł aż w końcu się zatrzymał i powiedział.

Jack: Jesteśmy na miejscu. - Po czym zeszłam z niego.

Kim: Dzięki za podwiezienie. Muszę przyznać, że jesteś całkiem wygodny.

Jack: Polecam się na przyszłość.

Roześmialiśmy się. Po niespełna pięciu sekundach w całej szkole rozbrzmiał dźwięk dzwonka, zwiastujący początek lekcji.

Kim: Thomson nas zabije. Pospiesz się!!

Jack: Już idę!

Biegiem ruszyliśmy do sali nr 28. Historia przedmiot znienawidzony przez wszystkich uczniów. No prawie wszystkich. To ulubiony przedmiot Miltona i Julii. Stanęliśmy przed drzwiami.

Kim: Gotowy?

Jack: Gotowy.

Otworzyłam drzwi i weszliśmy do klasy. Jak zwykle Tomson miło nas powitał.

Pan T: Crowford, Brewer jak zwykle spóźnieni. Jaki tym razem jest powód??

Jack zabrał głos.

Jack: Cóż spóźniłem się na autobus. Goniłem go, ale się nie zatrzymał. Zobaczyłem Kimi, więc "podwiozłem" ją do szkoły.

Pan T: W jaki sposób pan ją podwiózł?

Jack: Naprawdę chce pan wiedzieć??

Pan T:Oczywiście, przecież to musiała być fascynując historia Proszę niech nam ją pan zademonstruje!!

Jack: Z miłą chęcią. Kimi?

Kim: Jak dla mnie może być.

Wskoczyłam Jack'owi na barana, a on biegał za mną po całej klasie. Rzecz jasna nie obyło się bez śmiechów. Tym razem nie tylko moich. Śmiała się cała klasa z wyjątkiem pana Thomsona.

Pan T: Dosyć tego!! Crowford, Brewer koza!!! Siadać!

Jerry: Whoo! "Klub Jerry'ego" Wstęp tylko dla VIP-ów!!

Wykonaliśmy polecenie Thomsona nadal się śmiejąc. Zajęliśmy miejsca w ostatniej ławce Po chwili uspokoiliśmy się. No tak trochę xD. Jak każdy nauczyciel Thomson przynudzał o jakiejś wojnie. Za co?!?!? Co ja takiego zrobiłam, że muszę znosić te tortury?!?!?! Moje przemyślenia przerwałą karteczka od Jack'a.

"Odwieźć cię po szkole do domu?? "

                               Jack:*

Wzięłam karteczkę i odpisałam:

"Byłabym zaszczycona"

                                Kim <3

Pisaliśmy do siebie liściki przez całą lekcje. Aż wreszcie nadszedł wyczekiwany przez wszystkich moment. Dzwonek!!  Na przerwie zobaczyłam coś co mnie zatkało...

***********************************************************************************

Wiem, że jest nieco krótki i MEGA beznadziejny, ale cóż takie życie :P Chcę was uprzedzić, że komentarze na waszych blogach będę pisać raczej z ANONIMA. Kiedy uznam, że jestem gotowa się ujawnić zacznę je komentować normalnie. Powiem wam jeszcze, że kiedy mój blog uzyskanie jakiś taki większy rozgłos urządzę konkurs. Podpowiem tylko, że będziecie musiały odgadnąć moją tożsamość (tą anonimową), a wam w tym nieco pomogę :) Następny rozdział pojawi się niedługo